The peacock

the laughter too loud
like a mouthful of stones
the words far too pompous
and rarely his own

the hidden threat flashing
in his disfiguring grin
the tongue mostly loosened
by the finest of gins

expecting swift service
at his every whim
any insolence greeted
by his stare, long and grim

strategically pacing
in his overpriced shoes
throwing skittish glances
at every mirror that looms

for the glaringly vain face
when caught in the light
surely would set afire
his web of feathers so bright

© Nikki


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.