Schipdonker

tussen wal en
schipdonker
wandel ik
trager dan ooit

wals ik
met de bomen
mijn handen op hun schors,
verklap ik ze
mijn dromen,
zoek ik
in hun bloesems
de belofte van
een zorgeloze zomer

tussen wal en
schipdonker
hervindt de vallei
haar adem
nu de mijne stokt

slingert de beek
zich een weg en
weeft sterrenkroos
stille tapijten
boven duizenden
dikkopjes
in haar lome schoot

op haar oevers
houden jonge
neteltoppen
de adem in
en wachten
geduldig
op argeloos
ontblote kuiten

tussen wal en
schipdonker
brullen kikkers me na,
voelt buiten
niet meer als buiten
en binnen als
buiten zinnen

en ik wandel er
trager dan ooit

© Nikki