De eersten

de straat slaapt diep
deze wintermorgen
het sneeuwt al uren
speciaal voor ons

wij zijn de eersten
gemutst, gelaarsd
we stappen moedig
op zoek naar sprookjes
diep in het krakende
toverdal

we trekken sporen
met onze sleetjes
en blazen wensen
in koude wolkjes
naar wie ons niet
meer volgen kan

de straat opent de ogen
deze kerstmorgen
de lucht is roze
speciaal voor ons

ieder jaar weer
komen de eersten
gemutst, gelaarsd
en vol van sprookjes

op hun beurt
blazen ook zij
eens
in koude wolkjes
hun wens naar ons

© Nikki


Winterkermis

haar kleine handje
knijpt in de zijne
en ingespannen
beent ze hem bij

hij knipoogt guitig
en zwiert haar rond
er is geen papa
zo sterk als hij

de molen zwiert
zwaait naar beneden
haar buikje kriebelt
en ze straalt

lichtjes blinken
muziekjes dansen
suikers spinnen
en alles draait

hoog op zijn rug
dommelt ze zachtjes
haar handjes diep
in zijn warme jas

hij brengt haar thuis
dat weet ze zeker
samen stappen ze
in reuzenpas

© Nikki


Feest

ik wil niet horen
ik luister niet
je zult niet krijgen
wat je hier ziet
want weet je
het past me
nu echt niet
ik ben nog dronken
ik geniet
en deze dans
die krijg je niet
ik daag je uit
ik twijfel niet
je zult niet kerven
met je verdriet
je holle blik
beroert me niet
jouw kille greep
die vindt me niet
dit leeuwenhart
dat tem je niet
dus pak je weg
talm maar niet
het feest stopt niet
bijlange niet
jij slechts de dwaas
die dat niet ziet

© Nikki

Stilte

Hoe langer
hoe meer ze weegt.

Wat werd gedacht
maar niet gezegd,
klittend
langzaam verdichtend,
tot iets waar
niemand
nog omheen kan.

Zo weegt
een kilo stilte,
na een tijdje,
een pak meer
dan alles samen
ooit gezegd.

Hoe langer,
hoe meer ze is.

Wat werd gedacht
maar niet gezegd,
klonterend
rondjes draaiend
inkokend
tot iets wat
niemand
nog wegslikken kan.

Zo stroomt
een liter stilte,
na een tijdje,
zo veel stroever
dan
alles ooit
gevloekt, geschreeuwd
gesmeekt, gefluisterd
en hardop gedroomd.

Vergeefs de hoop
dat ze
wel zal verdwijnen,
dat ze
niet meer zal wegen,
dat de tijd
haar wegvijlen kan.

Eens haar armen
om je heen geslagen,
blijft ze te torsen
tot iets of iemand
haar breken zal.

© Nikki