Zachter

haar hand is zachter

haar tred is lichter
dan die van
de rest van ons

zij fluistert
in tinten sneeuw

ze vangt de tijd
doet hem
knielen

het broze
weet zich
gekoesterd
bij haar

de zee
praat met haar
haar hartslag
golft in
haar atelier

haar hart is puurder

haar blik reikt verder
dan die van
de rest van ons

© Nikki

Opening pop-up kunstgalerij

Gisteren, zondag 7 juni openden dan eindelijk de deuren van onze pop-up Kunstgalerie Schorpioentje te Oud-Turnhout. 20 kunstenaars sloegen de handen in elkaar met een even gevarieerd als geslaagd resultaat.

Nog elke zondag in juni, mits reservatie, te bezoeken tussen 14-17u !

Reserveer uw bezoek hier

https://paulcezanne.be/reserveren-voor-expo-schorpioentje.html

Zie mij

Zie mij
voor wie ik ben,
til mij
uit het duister.

Wek me tot leven
met je handen,
niets meer dan
je handen.

Graaf me uit,
tast naar
mijn ziel.

Kneed mij
tot wie ik ben,
boetseer mijn hart
op mijn gezicht.

Roep mij
tussen de lijnen
tevoorschijn,
leg mijn
ogenblik
vast.

Vang mijn
hier en nu,
kroon
de herinnering
aan mijn zijn.

Zie mij,
toon mij,
laat me
zien.

© Nikki

Hebt u het liever van horen zeggen ? Beluister dan hier het gedicht !

Icarus

steeds sneller
steeds dichter
niet minder
maar meer

hij dacht dat
het kon

hij luisterde niet
naar de kreten
van de trom

zag de
vermanende
vingers niet
van de rokende
kraters alom

hij sloeg
de gescheurde
gewaden
uit zijn gezicht
en hield zich dom

hij spande
zijn spieren
ging verbeten door
en zag niet om

steeds hoger
steeds meer
niet kiezen
maar alles

hij dacht dat
het kon

© Nikki

Hondsmoe

mijn benen houden
me niet langer
alleen mijn harnas
houdt me nog recht

de strijd zo lang
dat ik intussen
niet eens meer weet
waarvoor ik vecht

zo hondsmoe van
eeuwen
door het stof
te kruipen

mijn ziel kletsnat
van jaren
in de regen
te staan druipen

ik wil geen meter
meer marcheren
voor geen miljoen
ook nog maar
één seconde
marchanderen

dus blijf ik
hier en nu
gewoon staan
niet meer van plan
om ook nog maar
één bal
terug te slaan

© Nikki

Poolster

je brak alle
geplaveide paden open
ging zomaar lopen
met het licht

braak als een akker
lig ik te hopen
voor de koude kus
van de maan gezwicht

mijn ziel rolt zich
in het grind
ik smeek het God,
schreeuw het in de wind,
roep om mijn moeder, 
als een kind

zeg me wanneer
keert het licht weer

ik ging het zoeken
had ik de kracht
het duister nooit
zo lang aan de macht

de Poolster heerst
over de nacht 
verkilt me tot op het bot
als ze naar me lacht

mijn ziel rolt zich
in het grind
ik smeek het God
schreeuw het in de wind
roep om mijn moeder
als een kind

zeg me wanneer
keert het licht weer.

© Nikki