Zondagskind

Ver boven het hier en nu
draagt ze je,
diep in zich mee,
je koesterend,
als eens haar kind.

Ze wiegt en voedt
haar wensen, haar gebeden
weeft ze in lampionnen,
geeft ze mee aan de wind.

Waar hij je ook
op de wangen kust
of door de haren woelt,
hoe donker ook de plek
waar hij je vindt,

zingen lampionnen
wees niet bang
je bent ver maar nooit alleen
er wordt van je gehouden,
jij zondagskind.

© Nikki